گزارش فارس از جاده‌های مرگ تا مادر و دختر نابینای بشاگردی

دریافت خبر : ۱۰:۳۵  -  ۱۳۹۸/۴/۱۱

به گزارش خبر اینجا از خبرگزاری فارس :

خبرگزاری فارس، هرمزگان  -   علی زارعی .  از بندرعباس که به سمت بشاگرد حرکت می‌کنیم، پس از گذشتن از پلیس راه بندرعباس میناب، حدود ۵ کیلومتر آن طرف‌تر متوجه تابلوی پیست موتورسواری و اتومبیلرانی می‌شوم که زده شده و قرار بود تا اواخر سال گذشته این پیست افتتاح شود. وجود سنگ‌های بزرگی به عنوان مانع برای جلوگیری از ورود خودروها به پیست، خبر از این می‌داد که این پیست هنوز به بهره‌برداری نرسیده است. حدود پنج کیلومتر جلوتر بود که خواستم سابقه گزارش قبلی خود از پیست را که در گفت و گو با مدیرعامل سازمان همیاری شهرداری‌های هرمزگان منتشر کرده بودم، از طریق اینترنت جستجو کنم که دیدم در آنجا و حتی جلوتر اینترنت بسیار ضعیف است که هیچ سایتی باز نمی‌شود. البته آنتن‌دهی تلفن همراهم نیز چندان چنگی به دل نمی‌زد. همکارانی که همراهم بودند و برخی از آنها دوهفته قبل به همراه استاندار و تعدادی از مدیران در سفری سه روزه به بشاگرد رفته بودند، از نبود آنتن در بیشتر مسیرهای کوهستانی و روستایی بشاگرد می‌گفتند که آنها نتوانسته بودند، اخبارشان را به موقع مخابره کنند. گلایه آنتن‌دهی تلفن همراه حتی در برخی مناطق به خصوص مناطق نوساز بندرعباس هم وجود دارد، تا چه برسد به مسیر جاده‌های مختلف استان و جاده‌های خاکی و صعب‌العبور بشاگردی که همچنان ابر محرومیت بر سرش می‌بارد. یکی از همکاران از حال استاندار در سفر دو هفته قبل به بشاگرد می‌گوید که بامشاهده محرومیت و غم بشاگرد، اشک از چشمانش جاری شده و گریسته بود. ولی کاش استاندار و استانداران قبلی ماه‌ها و حتی سال قبل از مرگ مادر بشاگردی به این منطقه سفر کرده بودند و شاید آن تصمیم را ماه‌ها و یکی دو سال قبل برای بشاگرد می‌گرفتند و در اقدامی جهادی، جاده‌های بشاگرد را احداث می‌کردند تا از مرگ ده‌ها دانش‌آموز، کودک، مادر و مردان نان‌آور بشاگردی در این مدت جلوگیری می‌شد. روستاییان برای استاندار اشعار زیبایی از جمله «همتی شهبابکی، به شهر خود خوش آمدی»، «دعایت می‌کنیم به نزد قاضی، اگر سدی برایمان بسازی» خوانده بودند که استاندار وعده ساخت سد را در این منطقه داده و وعده کرده که سفری دیگر را به بشاگرد داشته باشد و مناطق دیگر را از نزدیک ببیند. بشاگردی که نماد استقامت مردان و زنان دوستدار اهل بیت عصمت و طهارت(ع) است که علیرغم محرومیت، به عنوان وفادارترین اقشار به انقلاب و نظام و رهبری و مرزداران غیور باقی مانده‌اند و همواره شاکر خدمات نظام هستند و برای رهبرشان دست بر دعا برمی‌دارند و حتی در کپرهایشان عکس‌هایی زیبا را از رهبری می‌توان مشاهده کرد. کپرهایی که نماد محرومیت بشاگرد است و حتی برخی از مدارس هم همچنان کپری هستند و البته در این سال‌ها درحال تغییر به مدارس سیمانی هستند؛ اما فاقد امکانات مناسب آموزشی و رفاهی هستند که در سفر قبلی به بشاگرد بیشتر دانش‌آموزان روستایی از نبود بخاری و میز و صندلی مناسب در کلاس‌ها گلایه‌مند بودند. در جاده بندرعباس به میناب که می‌رویم هم مشاهده می‌کنیم برخی از قسمت‌های این جاده به خصوص در باند برگشت، نیاز به روکش دارند و برخی نقاط  آسفالت شکسته شده که بیشتر رانندگان ترجیح می‌دهند از باند سبقت برانند تا کمتر در دست‌اندازهای آسفالت‌های شکسته به خودروی‌شان صدمه وارد شود و در برخی قطعات هم دست‌اندازهایی ساخته شده برای هوشیاری رانندگان در هنگام رسیدن به تقاطع، ورودی روستا، ایست بازرسی و... که رانندگان گلایه دارند که به جلوبندی خودروشان صدمه وارد می‌کند. راننده‌ای که ما را تا میناب همراهی می‌کند از چاله‌هایی که در جاده وجود دارد گلایه‌مند است. قبل از روستای چاه اسماعیل، در جاده اصلی دو سرعت گیر بزرگی است که رنگ چندانی بر سینه ندارد. در طول مسیر تا میناب هم می‌بینیم علوفه‌هایی که در بارندگی فروردین امسال روییده بودند، خشک و طلایی شده‌اند و البته نخل‌های سر به فلک کشیده، کرت دریایی، کهور و... را می‌دیدیم که سرسبزند و خودنمایی می‌کردند. هوا نیز بس ناجوانمردانه گرم است و سراب روی آسفالت جاده از فاصله‌ای نه چندان دور ما را به سوی خود فرا می‌خواند. در ورودی شهر میناب هم تمثال شهید طالب ذاکری خواهان به چشم می‌خورد و پرچم‌های سیاه به مناسبت شهادت امام جعفرصادق(ع) نصب شده است. اما جاده قدیمی که تعریض شده است، جدول‌گذاری نشده و پیاده‌رو مناسبی ندارد. برخی خیابان‌های میناب هم بنظر می‌رسد نیازمند روکش باشند و البته برخی خیابان‌ها هم گویا مدتی قبل روکش شده‌اند، اما خط‌کشی آن کم رنگ است. تابلویی را می‌بینم که در خصوص مراسم استقبال از شهدای گمنام اطلاع‌رسانی کرده که این مراسم در  روز شهادت ششمین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت حضرت امام جعفرصادق (ع) در شهر شهیدپرور میناب برگزار می‌شود. از کمربندی شهر میناب که گذر می‌کنیم، کانال‌هایی را می‌بینم که پس از سال‌ها پرآب هستند و آب را به باغات و... انتقال می‌دهند تا پس از دودهه خشکسالی، اندکی از اثرات آن را کمتر کند و کانال‌های تفتیده پرآب شده‌اند. در برخی خیابان‌های میناب هم رطب‌هایی به فروش می‌رسد که از رسیدن فصل رطب در میناب خبر می‌دهند.    ورود به بشاگرد حدود ۱۰۰ کیلومتر جاده بندرعباس میناب در شرق مرکز استان را می‌پیماییم و به ورودی منطقه بشاگرد (بشکرد) می‌رسیم. جاده‌ای کم عرض و دوطرفه که خطرناک و نیازمند تعریض است. در شب که تاریک است، خطر بیشتر  و تردد برای کسانی که آشنایی با این جاده ندارد، رانندگی سخت‌تر است. به سمت سندرک حدود ۷۵ کیلومتر می‌رویم و تا جکدان از میناب حدود ۱۴۰ کیلومتر را می‌پیماییم. تابلوهای تقاطع خطرناک و سبقت ممنوع و ... در جاده به چشم می‌خورد. چندکیلومتر مانده به سندرک  هم آسفالت روکش شده و بنظر می‌رسد، ادامه داشته باشد.  روستای یوسف آباد در مسجد حضرت ابوالفضل (ع) روستای یوسف آباد سندرک که برای اقامه نماز ظهر متوقف می‌شویم، متوجه شدیم در لوله‌های روستا آب نیست. از یکی از اهالی که موضوع را جویا شدیم، می‌گوید تا هفت هشت ماه پیش که هفتگی آب نداشتیم و در ماه‌های اخیر ۴۸ ساعت آب نداریم و یک شب تا ساعت شش صبح آب داریم که در منبع ذخیره‌سازی می‌کنیم. اما بدلیل قطر کم لوله آب روستا، همه ساکنان براحتی آب دریافت نمی‌کنند و برخی با دینام و برخی با تانکر، آب‌شان را تامین می‌کنند. وی از وضعیت تلفن هم چندان رضایت ندارد. در این روستا هم مدرسه نیست و  فرزندان دانش‌آموز را با سرویس به روستای همسایه می‌برند.   معضل آنتن تلفن همراه  در طول مسیر شماره همکارانی که در خودرو با همدیگر هستیم را می‌گیرم که پاسخ می‌آید مشترک مورد نظر در دسترس نیست. با خود می‌اندیشم اگر در این مسیر که جاده‌های پیچ در پیچ و کم عرض و برخی پر دست‌انداز و بدون شانه دارد، اتفاقی پیش آید، کسی نمی‌تواند تماس بگیرد و امداد بخواهد؟! بعد از سندرک به سمت بشاگرد می‌رویم، می‌شنویم که برخی روستاهای طول مسیر در سال‌های اخیر با مهاجرت بشاگردی‌ها از روستاهایشان بخاطر نبود راه و برق و ... آمده‌اند که در این مناطق که نزدیک جاده اصلی ساکن شده‌اند که به روستاهای جدید علی‌آباد و چراغ سوز می‌توان اشاره کرد که بیشترشان بخاطر نبود امکانات تحصیلی، آب و برق و ... از برخی روستاها به میناب مهاجرت کرده‌اند. یکی از همراهان بشاگردی‌مان می‌گوید: بعد از انقلاب اسلامی، اقدامات زیادی صورت گرفته، اما محرومیت همچنان بالاست و نیازمند اقدامات جهادی دولتمردان است. بنویسید از وضعیت جاده‌هایمان که کشته‌های زیادی می‌دهند. قبلا جاده بندرعباس میناب هم اینطور بود که بعد از دو بانده شدن، میزان تصادفات و مرگ و میر کاهش یافت و امیدوارم روزی برسد جاده میناب به بشاگرد نیز دوبانده شود تا از تصادفات منجر به جرح و فوت و عزادارشدن خانواده‌های بشاگردی کاهش یابد.  آبنمای درپهن را نیز در مسیرمان می‌بینیم که دربارندگی، ارتباط بشاگرد به میناب را قطع می‌کند و نیازمند احداث پل است. گفته می‌شود در روستای کشپیری سندرک نیز دارالقرآن شبانه‌روزی وجود دارد و ۱۲۰ قاری و حافظ قرآن تربیت شده‌اند و بیش از ۷۰ قاری قرآن همچنان در اینجا هستند. در بشاگرد سفره زیرزمینی ندارد و به خاطر کوهستانی بودن، آب نفوذ نمی‌کند و بایستی سدسازی شود تا آب ذخیره شود. آسفالت جاده اصلی میناب به بشاگرد در دهه ۷۰ آغاز و در دهه ۸۰ کامل شد و بعد هم در دو دهه اخیر تعریض نشده است. در مناطق مختلف نظیر آنرت، درپهن، گشیراز، شهبابک، جکدان و... آبنما دارند و نیاز به پل دارند.  در طول مسیر هم تابلوی روستای بلبل آباد و حیدر آباد به چشم می‌خورد که حدود ۱۰ کیلومتر به جکدان مانده است. روستاهایی که در قرآن‌آموزی کارنامه درخشانی دارند و در روستای بلبل آباد چندین سال برنامه تربیت حافظ قرآن دارند و امسال هم قرار است از ۱۲ تیر به مدت دوماه اجرا کند، اما مشکلات مالی برای تامین مایحتاج و تغذیه دارند.   روستای درآلوی هفت کیلومتر مانده به جکدان و ۳۰ کیلومتر مانده به سردشت مرکز شهرستان بشکرد هستیم که تابلوی روستای درآلوی و شهبابک را می‌بینیم و وارد روستای درآلوی می‌شویم. بیش از یک کیلومتر جاده خاکی است و نخل‌های سربه فلک کشیده در دل دره‌ها از دور نمایان است. دره‌های مرتفعی که در دل روستا هم ادامه دارد و خانه‌های روستای درآلوی نزدیک این دره‌هاو پرتگاه‌هاست که تاکنون تعداد زیادی از اهالی بصورت پیاده ویا با خودرو، موتورسیکلت و تراکتور به داخل پرتگاه سقوط کرده‌اند. به گفته محمد کرمشاهی عضو شورای روستای ۱۰۵ خانواری و ۴۵۰ نفری درآلوی نیاز است ۱۲۰۰ متر از نوار دور این روستا را حصارکشی و تامین روشنایی کنند تا از سقوط به داخل این پرتگاه جلوگیری شود که تاکنون حدود ۳۰۰ مترحصارکشی شده و با مبلغ قطره چکانی سه چهار میلیون تومانی عوارض ارزش افزوده واریزی به حساب دهیاری در هرماه شاید یک دهه دیگر طول بکشد تا به طور کامل پرتگاه حصارکشی و با نصب چراغ روشن شود که با اختصاص ۱۰۰ میلیون تومان این خواسته هم اکنون می‌تواند محقق شود و از وقوع حوادثی بعدی جلوگیری شود. انبار خرمای گورخ درآلوی نیز ۶۰۰ سال قدمت دارد و در وسط کوه به عنوان ذخیره‌گاه خرما از گذشته بوده است. در این روستا که قبلا هر ۱۵ تا ۲۰ روز آب داشتند؛ پس از بارندگی‌ها روزانه ۲ ساعت آب وارد لوله‌ها می‌شود. گویا آب مشکلات بهداشتی هم دارد و حتی این عضو شورا می‌گوید خودش هم مانند برخی از اهالی بیمار شده و پزشکش وی را از نوشیدن این آب منع کرده و برخی که کارمندند و وضع مالی‌شان بهتر است شاید بتوانند آب معدنی بخرند و یا باید آب را جوشانده بخورند. هزینه کنتورهای آب روستا چندسال قبل پرداخت شده و هنوز نصب نشده‌اند. سیر، سیب، خرما و باقله این روستا معروف است. از روستا دو پزشک عمومی و دندانپزشک نیز تربیت شده‌اند که پزشک عمومی در جکدان و دندانپزشک هم در مرکز استان به ارائه خدمت مشغول هستند. مدرسه ابتدایی امام جعفرصادق(ع) روستای درآلوی با ۳۹ دانش آموز بیش از ۲ دهه قبل احدث شده و اکنون فرسوده است و در زمان بارندگی، از سقفش، آب می‌ریزد و دانش‌آموزان جرأت ماندن در زیر سقف‌های نمناک آبکش مانند دو کلاس‌شان را در باران ندارند. سرویس بهداشتی مدرسه هم خراب شده و دانش‌آموزان از سرویس بهداشتی مسجد روستا استفاده می‌کنند. دانش آموزان هم گلایه دارند که در تابستان برایشان کلاس‌های غنی‌سازی اوقات فراغت که در سال‌های گذشته برگزار می‌شد، دیگر برگزار نمی‌شود. دانش‌آموزان برای مقاطع بالاتر بایستی به روستاهای اطراف ویا شهر بروند. البته ۲۰ خانواده دیگر روستا که بیشترشان خانه‌های کپری دارند و برخی تحت پوشش کمیته امداد و بهزیستی هستند، حتی از داشتن سرویس بهداشتی محروم هستند.   مادر و دختر نابینا   درخاتون و گلخاتون هم مادرو دختر پیری هستند که هردو نابینا و توسط شوهر درخاتون پرستاری می‌شوند و خانه‌شان حتی سرویس بهداشتی ندارد و مرد پرستارخانه هم بایستی در کنار دو نابینا باشد و از آنها مراقبت کند و این خانواده حتی نیاز شدید به موادغذایی و پوشاک و سرویس بهداشتی مناسب دارند. مادر براثر پیری نابینا و معلول و از کارافتاده شده و دختر هم به دلیل بیماری سردرد که درمانش در میناب به دلیل مشکلات مالی ناتمام مانده و سه چهار سال قبل بینایی را از دست داده است. خانه مادر و دختر نابینا هم درکنار پرتگاه است و احتمال سقوط می‌رود. اینجا فقر مساوی است با کوری و.... و عباس بهادری رئیس شورای روستا هم مشکلات این خانواده و سایر مشکلات روستا را به مسؤولان مختلف منعکس کرده است، ولی تاکنون این روستا دیده نشده ومشکلات همچنان پابرجاست. روستایی که غسالخانه ندارد و مردمانش مردگانشان را در خانه‌هایشان غسل می‌دهند. اما در این روستا  گنبدهای فیروزه ای قبور دوشهید دفاع مقدس به نام‌های اسحق جمشیدنیا و ابراهیم عیدزاده در کنار مسجد روستا خودنمایی می‌کند و شهید عیسی شهرویی هم مفقودالاثر مانده و عبدالله ذاکری‌نیا نیز آزاده روستاست. ۲ پایگاه بسیج در روستا وجود دارد و بهمن پارسال یک یادواره در روستا برگزار شده و امسال نیز قرار است یادواره دیگری برگزار شود. عضو شورای روستا از ۴۰ خانواری می‌گوید که به خاطر مشکلات آب، آموزشی، نبود امکانات و... از این روستا به میناب و جاسک مهاجرت کرده‌اند. حتی در روستا زمین ورزشی وجود ندارد و تلفن همراه آنتن دهی ندارد و اینترنت هم نیست؛ هرچند قرار است بزودی دکل مخابراتی در روستا نصب شود. رئیس شورای و یکی دیگر از اهالی که فرهنگی است هم با اشاره به وضعیت جاده‌های منطقه گافر بشاگرد و سختی‌های عبور و مرور در آن منطقه و مشکلات ساکنان این مناطق می‌گوید، روستای درآلوی علیرغم داشتن مشکلات فراوان، اما در مقابل مشکلات گافروپارامون، برایمان مانند اروپاست که بایستی به آن مناطق بیشتر رسیدگی شود. این دیدگاه نشانه بخشندگی مردمان این دیار است و مهمان‌نوازیشان که علیرغم فقر و محرومیت؛ اما برای میهمان کم نمی‌گذارند.   بی مهری به ورزش روستاییان پیربخش دانایی نسب یکی از معتمدین منطقه و موسس تیم فوتبال وحدت شهبابک درسال ۷۳ است که می‌گوید شهبابک خودش از چند پارچه روستا از جمله درگازن، شهبابک، دهندر، پشت بیر، درآلوی، تیراحمد، جنگل و بابک تشکیل شده که سه هزار نفر را در خود جای داده است و جاده و آب هم درد مشترک این روستاهاست و اجرای طرح‌های آبخیزداری علاج بخشی از دردهای روستاست. آب از مناطق مختلف روستا از جمله کوه پاهکی در رودخانه‌ها جاری است که گفته می‌شود اگر سازه آبخیزداری احداث می‌شد، این آب ذخیره‌سازی شده و برای کشاورزی و... قابل استفاده خواهد بود. در این منطقه چندین تیم ورزشی از جمله وحدت شهبابک، میراث تیراحمد، امید درآلوی و همت دهندر وجود دارد و تیم وحدت شهبابک هفت قهرمانی و چهار نائب قهرمانی را در کارنامه دارد، اما از داشتن زمین ورزشی، سالن چندمنظوره، زمین چمن و... محروم است و جوانان خواستار حمایت بیشتر از ورزش وجوانان و.... هستند. جشنواره بومی محلی شهرستان بشاگرد در شهبابک در تعطیلات نوروز برگزار شده است. اما اداره ورزش و جوانان فقط یک توپ به آنها داده و حمایت دیگری نداشته است. جوانان هم از بی‌توجهی‌ها به خصوص در بخش ورزش گلایه‌مندند و می‌گویند تعدادی از جوانان روستا به دلیل همین کمبودها به سمت اعتیاد رفته و برخی را به کمپ در میناب برده‌اند و به دلیل مشکلات مالی، نتوانسته برخی از معتادان را به کمپ ببرند. از آن طرف، نبود اشتغال مناسب باعث شده که این نگرانی وجود داشته باشد که برخی از  بهبودیافتگان به دام اعتیاد بازگردند.

اسدالله زارعی یکی از جوانان فرهنگی روستاست که می‌گوید مسؤولان پاسخ دهند که سهم جوانان بشاگردی از صنایع هرمزگان چقدر است؟ از نمایندگان مجلس هم مطالبه داریم که سهم‌مان را مطالبه کنند. بایستی ردیف استخدامی برای منطقه محروم بشاگرد در دستگاه‌های اجرایی تعیین کنند.   ابتکار عمل خانم معلم بهادری یکی از بانوان این منطقه که مدیر مدرسه ام سلمه سردشت است که بیش از ۱۵۰ دانش آموز دارد و در طرحی ابتکاری هم ده چرخ خیاطی را از فنی وحرفه ای به مدرسه آورده و ۴۰ روز به ۱۵ دانش آموز خیاطی را آموزش داده و می‌گوید اگر آموزش و پرورش حمایت کند می‌توان برای دوخت مانتو و شلوار دانش‌آموزان مدارس این منطقه با هزینه بسیار کمتر اقدام کرد و دانش آموزان محروم هزینه کمتری را برای تامین لباس مدرسه  بپردازند تا مجبور نباشند به شهرستان‌های جاسک و میناب بروند و هزینه ایاب و ذهاب و ... را نیز متحمل شوند. مدرسه شبانه روزی «ام سلمه» فاقد نمازخانه و آشپزخانه است و کمبود کلاس داشته و کلاس‌های موجود هم فرسوده است. سطل زباله به تعداد موردنیاز ندارند و زباله‌هایشان را در پرتگاه کنار مدرسه می‌ریزند. خوابگاه دانش آموزان هم فرسوده است و وضعیت مناسبی ندارند. گویا برای ساخت مدرسه کلنگ‌زنی شده و خوابگاه هم ساخته شده است و در انتظار انشعاب آب و برق است. مدرسه فعلی زیر پرتگاه است و در پایین آن نیز پرتگاهی دیگر است که خطر سقوط، دانش‌آموزان را تهدید می‌کند. کوچه آموزش و پرورش شهرستان و جلوی مدرسه کنارش هم خاکی است که وقتی این صحنه را دیدم مطمئن شدم مناطق دیگر شهر و مدارس هم خاکی هستند. خوابگاه فعلی دانش‌آموزان که گویا ۱۸۰ دانش آموز را در خود جای داده است و حتی سالنش  به عنوان سالن مطالعه، غذاخوری، خواب و نمازخانه استفاده می‌شود. دانش آموزانی که درحال حاضر مانده‌اند تا برای کنکور درس بخوانند و در آزمون‌های کنکور شرکت کنند، خودشان بایستی غذایشان را تامین کنند و حمایتی از دانش آموزان پشت کنکوری در این منطقه محروم صورت نمی‌گیرد؛ درصورتی‌که در سایر مناطق کشور از دانش‌آموزان محروم حمایت بیشتری جهت پیشرفت تحصیلی می‌شود. بیشتر دانش آموزان منطقه گافروپارامون که بایستی بیش از ۱۰۰ کیلومتر در جاده خاکی کوهستانی با وانت بپیمایند و از طرفی به دلیل هزینه‌بر بودن و فقر مطلق بیشتر خانواده‌ها، هر سه چهار ماه یک مرتبه به روستا می‌روند. وقتی که دانش آموزان از روستاهایشان برمی‌گردند، بخاطر اینکه بین ۱۰۰ تا ۱۵۰ کیلومتر با وانت‌بار در جاده پیچ در پیچ خاکی می‌آیند، لباس و تن‌شان پر ازخاک می‌شود و به خوابگاه می‌روند. خوابگاهی که سه چشمه حمام و ۲ چشمه سرویس بهداشتی دارد و فاقد نمازخانه، سالن مطالعه، سالن غذاخوری بوده و در اتاق‌های کوچک بیش از ۲۰ تخت و به صورت دو طبقه و با یک کولر و در گرما و در بدترین شرایط به سر می‌برند و از دوران تحصیل خاطراتی ناخوشایند در ذهنشان باقی می‌ماند. از آن طرف، دانش آموزان این منطقه جزو مستعدترین دانش آموزان هستند که در صورت حمایت، می‌توانند آینده درخشانی داشته باشند. انتظار می‌رود خیرین هم مشارکت بیشتری در حمایت از این دانش‌آموزان و مدرسه داشته باشند. برخی مدارس فاقد کولر و پنکه است و دانش آموزان معذب هستند و از معلمان‌شان می‌خواهند زودتر کلاس‌ها را تعطیل کند. مدرسه ام سلمه هم  آزمایشگاه و سالن امتحان ندارد و دانش‌آموزان برای امتحان دادن به کتابخانه می‌روند. البته گفته می‌شود خوابگاه دانش‌آموزان هم که ساخته شده است، دارای بخش‌های مختلف نظیر اتاق مطالعه، سالن غذاخوری و ... است. چندپایه بودن کلاس‌ها در برخی مدارس بشاگرد باعث شده که یک معلم برای چندپایه تحصیلی تدریس می‌کند. کلاس‌های مختلط و رفت و آمد دانش‌آموزان با وانت، کمبود معلم دیگر دغدغه خانواده‌های بشاگردی است. حمله پلنگ‌ها به دام‌ها هم گویا سریالی تکراری در این منطقه بوده و گلایه هم برای عدم پرداخت خسارت توسط محیط زیست شنیده می‌شود. انتهای پیام/۸۸۰۳۰/ح

tv-banner
ثبت نام
برای ثبت نام در خبراینجا فرم زیر را تکمیل و بر روی دکمه ثبت نام کلیک کنید.
ورود
برای ورود در خبراینجا فرم زیر را تکمیل و بر روی دکمه ورود کلیک کنید.
بازیابی پسورد
برای بازیابی گذرواژه ایمیل یا شماره تماس خود را در زیر وارد کرده و بر روی دکمه بازیابی گذرواژه کلیک کنید.
حساب کاربری ندارم ورود